پایگاه خبری اقتصادی و تحلیلی نیوزبانک

جستجو

تهدید بزرگ: مخاطرات تورم مزمن

چرا تورم در ایران کاهش نمی‌یابد؟

نیوزبانک- رییس پژوهشکده پولی بانکی بانک مرکزی که در اتاق تهران و در جمع فعالان بخش خصوصی در مورد «پول، تورم و نقش بانک مرکزی» سخن می گفت بزرگ ترین خطر پیش روی کشور را عادت کردن به تورم مزمن عنوان کرد. همان چیزی که به گفته «فرهاد نیلی» باعث شده تا سیاستگذار ما هیچ گاه درد تورم را آن قدر حس نکند که کنترل تورم را به اولویت سیاست های خود تبدیل کند.

رییس پژوهشکده پولی بانکی بانک مرکزی که در اتاق تهران و در جمع فعالان بخش خصوصی در مورد «پول، تورم و نقش بانک مرکزی» سخن می گفت بزرگ ترین خطر پیش روی کشور را عادت کردن به تورم مزمن عنوان کرد. همان چیزی که به گفته «فرهاد نیلی» باعث شده تا سیاستگذار ما هیچ گاه درد تورم را آن قدر حس نکند که کنترل تورم را به اولویت سیاست های خود تبدیل کند.

گزیده هایی از این گفتار را در زیر می خوانید:

*بانک مرکزی براساس نوک قلم بدهی ایجاد می کند. به محض اینکه دارایی شناسایی کرد، بدهی ایجاد می کند و آن بدهی تبدیل به دارایی پولی همه مردم می شود بدون آنکه ثروتی خلق شده باشد. بانک مرکزی تنها نهادی است که قدرت این کار را در آن واحد دارد. یعنی اگر غیر از خداوند متعال برای کسی از مخلوقات بخواهیم قدرت اراده عینیت بخشیدن به تصمیم در کسری از ثانیه قائل باشیم، آن بانک مرکزی است. بانک مرکزی امروز تصمیم بگیرد می تواند پایه پولی را دو برابر کند.

 

*آن چه بانک مرکزی را محدود می کند، قوه عاقله و عقلانیتش است نه توانایی فنی اش؛

 

* ما می دانیم نرخ رشد اقتصادی ما با این سازوکاری که ما داریم نمی تواند در بلندمدت بیش از چهار درصد باشد، پس هرچه که بیش از این خلق نقدینگی کنیم، قطعاً به تورم تبدیل خواهد شد.

*ما از معدود بانک های مرکزی دنیا هستیم که طبق قانون پولی- بانکی، چهار هدف داریم که تقدم آنها هم در هیچ سند سیاستی تصریح نشده است. طرفه آنکه این اهداف بنا به مبانی نظری با هم ناسازگارند.

 

*ما مثل مریضی بودیم که یک بیماری قابل درمان داشت و به کلینیک مراجعه نکرد؛ مراجعه کرد، نسخه نگرفت؛ نسخه گرفت، نسخه اش را به داروخانه نبرد؛ به داروخانه رفت و دارو گرفت اما مصرف نکرد؛ مصرف که کرد، نامرتب مصرف کرد، بعد هم سراغ طب سنتی و درمان های دیگر رفت. اما در کنار ما کسی بود که بیماری اش خیلی شدیدتر بود. درد شدید باعث شد پیش پزشک برود، نسخه و دارو بگیرد و به طور منظم مصرف کند، مراقبت کند و در نهایت درمان شود. او حالا دیگر خوب شده اما ما همچنان بیمار مانده ایم. درد ناشی از تورم های شدید باعث شده کشورهای مختلف به دنبال راهکار بروند و آن را کامل اجرا کنند اما در ایران این اتفاق نیفتاده است.

 

*خطر بزرگی که پیش روی ماست، عادت کردن به تورم های مزمن دو رقمی است.

 

*مشکل عمده ما خو گرفتن سیاستگذار با تورم های بالا و تورم های مزمن متوسط است. اشکال تورم متوسط مزمن این است که هیچ وقت میزان درد برای سیاستگذار آن قدر نیست که سایر اولویت ها را کنار بگذارد و کنترل تورم را اولویت اول اقتصاد قلمداد کند.

 

*دولت ترکیه از بانک مرکزی ایجاد اشتغال نخواست، رشد اقتصادی نخواست، حتی از بانک مرکزی کنترل نرخ ارز را هم نخواست. دولت ترکیه فهمید که کنترل تورم اولویت اول است. باید تورم مدیریت شود تا نرخ ارز هم مدیریت بشود.

 

*سیاستگذار ما حکایت عاشقی را دارد که دلباخته دو معشوق است.

 

*نمی شود با یک منبع هم قول افزایش رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال بدهیم هم برویم یک جای دیگر و برنامه بریزیم که تورم را کاهش دهیم.

 

*در مساله رشد اقتصادی یکی از بزرگ ترین مشکلات ما بلندپروازی های ماست. وقتی می خواهیم تعهد ایجاد کنیم نمی گوییم رشد اقتصادی 5 درصد؛ قول می دهیم 8 درصد. چون احساس کردیم عقب هستیم بنابراین قول دادیم که رشد اقتصادی ایجاد می کنیم اما رشد اقتصادی ما محقق نشد چون سیاهه بلندی از مشکلات مانع افزایش رشد اقتصادی است: فضای کسب و کار ما مشکل دارد، مناسبات ما با دنیای خارج مشکل دارد، یادگیری در فناوری مشکل دارد و...

 

* تناسب سیاستگذاری پولی با اقتضائات رونق و رکود، مانند فردی است که بادبادک بازی می کند. زمانی که باد می آید باید نخ بدهد و زمانی که هوا آرام است باید نخ را جمع بکند. دائم نمی شود نخ را جمع کرد چون بادبادک سقوط می کند؛ دائم هم نمی شود نخ داد چون نخ کم می آوریم. اما اگر باد شدید است باید بادبادک بازی را تعطیل کرد. وقتی که اصلاً باد نمی آید هم باید بادبادک بازی را تعطیل کرد.

 

*آنچه بیش از هر چیز می تواند میزان کنترل پایه پولی و حجم پول را در ایران توضیح دهد سیکل های سیاسی است.

 

*تورم بالای ماه های اخیر را به تحریم نسبت می دهند در حالی که واقعاً زیاد انتسابی ندارد. تورم شاخص تقوای مالی ماست و زمانی که تقوای مالی نداریم تورم وجود دارد صرف نظر از اینکه شرایط چگونه باشد و پیش بینی می شود که تورم ما در فصل های آتی بیشتر هم باشد.

 

*وضعیت ما به لحاظ تورم از سال های مثلاً 2005 به بعد وضعیت مخاطره آمیزی است. از دو سه سال گذشته به این طرف تقریباً منحصر به فرد است.

 

*تورمی که ما در ایران داریم برخلاف اینکه در دنیا دیگر قابل پذیرش نیست متاسفانه در داخل هنوز پذیرش عمومی برای آن بالاست.

 

*به نظر می رسد تورم ملایم، مزمن و ماندگار را نه تنها سیاستگذار پذیرفته بلکه مردم هم با آن کنار آمده اند و تا زمانی که این پذیرش همگانی وجود دارد طبیعتاً اراده ای برای کنترل تورم وجود نخواهد داشت.

 

*به نظر می رسد در حال حاضر فرصتی وجود دارد. حال که نظام می خواهد در انتخابات پیش رو یک تمرین سیاسی بکند و فرصتی برای یادگیری سیاسی ایجاد شده چرا بیشترین مطالبه اجتماعی از داوطلبان ریاست جمهوری ارایه راهکار آنها برای کنترل تورم نباشد؟

 

*اگر این فرصت فضایی بشود برای وعده های بیشتر، جز ریختن بنزین بر آتش تورم هیچ کاری نخواهیم کرد. اگر بخواهیم چوب حراج بر منابع کشور بزنیم و جامعه اجازه چنین چیزی را بدهد طبیعتاً این بازی دو سر باخت است.

تاریخ خبر: ۱٣۹۲/٠۲/۱۵

اخبار مرتبط

نظرات

٠ نظر

در صورتی که می خواهید پاسخ خود را دریافت کنید، ایمیل خود را وارد نمایید
ارسال نظر ...
نظری برای نمایش موجود نیست ، شما اولین نفری باشید که نظر می دهید!