پایگاه خبری اقتصادی و تحلیلی نیوزبانک

جستجو

رابطه دلار-طلا و معمای پول کاغذی

منطق واقعی رابطه دلار-طلا که از فروپاشی برتن وودز تاکنون در هاله ای از ابهام قرار گرفته، این سوال را به طور جدی مطرح کرده است که واقعا پیشتوانه دلار آمریکا چیست؟

منطق واقعی رابطه دلار-طلا که از فروپاشی برتن وودز تاکنون در هاله ای از ابهام قرار گرفته، این سوال را به طور جدی مطرح کرده است که واقعا پیشتوانه دلار آمریکا چیست؟

در گذشته هر کشور به میزان طلایی که در اختیار داشت، اجازه می یافت اسکناس چاپ کند، هر شخص هم می توانست در ازای اسکناس از بانک طلا دریافت کند، اما چون میزان طلای موجود در بانک ها محدود بود و ممکن بود با مراجعه همزمان مردم تقاضا برای طلا بالا رود و در نرخ ارز تغییر ایجاد شود، کشورها تصمیم گرفتند تا سیستم جدیدی را ایجاد کنند. به همین دلیل در سال 1944 کشورهای متحد در جنگ جهانی دوم یعنی آمریکا، فرانسه و انگلیس یک کنفرانس را در شهر برتون وودز برپا کردند و پیمانی را با همین نام بنا نهادند که در آن دلار به عنوان یک ارز مشترک به عنوان معیار ارزش دیگر ارزها انتخاب شد.

برای مشخص کردن ارزش دلار نیز از طلا استفاده شد، به دین صورت که ارزش هر اونس طلا 35 دلار تعیین شد.

کشورهای عضو پذیرفتند که محدوده تغییر ارزش ارزهای خود را درصد مشخصی (کمتر از 10%) در نظر بگیرند و تغییرات بیشتر از این مقدار را مهار کنند. ضمن اینکه آمریکا نیز موظف بود به میزان درصدی از دلار کاغذی که چاپ می کند، طلا به عنوان پشتوانه داشته باشد.

* افول برتن وودز و تشکیل سازمان های جهانی

محدودیت ها در سیستم برتون وودز بعدها بیشتر نمایان شد. بسیاری از این مقررات یا اجرایی نشدند و یا اینکه قابلیت اجرا نداشتند و مشکلات متعددی را برای کشورها ایجاد کردند تا اینکه در نهایت این سیستم فروپاشید. رشد اقتصادی کشورهای اروپایی و ژاپن و سایر مناطق و رکود اقتصادی آمریکا در دهه 1970 باعث شد آمریکا حمایت خود را از سیستم برتون وودز بردارد و برابری قیمت دلار و طلا از بین رفت و دلار به تنهایی مبنای ارزش گذاری برای پول های ملی شد. گات کم کم تبدیل به سازمان تجارت جهانی شد و رویکرد جدیدی را در اقتصاد جهانی پایه داشت. با اینحال طلا ارزش خود را در معادلات پولی در عرصه بین الملل و به عنوان پشتوانه ای برای پول های ملی حفظ کرد. ایالات متحده نیز برای تقویت قدرت دلار به عنوان ارز مرجع از طلای خود و دیگر کشورها استفاده کرد.

به نوشته گلوبال ریسرچ، فدرال ریزرو(بانک مرکزی) آمریکا با طلاهای مردم جهان که گنجینه ای چند صد میلیارد دلاری است که در منهتن نیویورک قرار دارد، موجبات رونق اقتصاد این کشور را به وجود می آورد.

* ابرطوفان طلا در نیویورک

میشل شودووسکی منتقد اقتصاد لیبرال غرب در مقاله ای در مورد درخواست آلمان برای بازگرداندن طلاهایش از نیویورک نوشت: آلمان اعلام کرده است که به دنبال آن است تا ذخیره طلای خود را که در فدرال ریزرو آمریکا در نیویورک نگهداری می شود به خاک خودش بازگرداند. این تصمیم تلاطم و تنشی را در بازار طلا و دیگر بازارهای مالی ایجاد کرد، اما این تنها ذره ای از بحران خواهد بود، همانطور که بخش اعظم یک کوه یخ زیر آب قرار می گیرد و تنها قله و کمتر از 20 درصد آن دیده می شود.

نیویورک پست نیز در مطلبی با عنوان طوفان طلا در فدرال ریزرو نیویورک، این اقدام آلمان را هم طراز با طوفان سندی دانست که می تواند زیرساخت های اقتصادی آمریکا را با یک سیل نابود کند.

انتشار اولین خبرها از این تصمیم آلمان باعث سقوط سهام شد، گرچه آرامش به بازار بازگشت، اما این سوال پیش آمد که بعد از آن طلاهای فدرال ریزرو چه خواهند شد و چند کشور مانند آلمان خواهان این موضوع می شوند؟

* مصادره طلای 60 کشور در فدرال ریزرو

بنابر اعلام فدرال ریزرو نیویورک، در سال 2012 تقریبا 530 هزار قطعه (میله) شمش طلا وجود دارد که وزنی بیش از 6700 تن را دربر می گیرد و در بخش پایین منتهتن در انباری که ده ها متر زیر زمین و حتی زیر سطح دریاست، نگهداری می شود.

البته این آمار به طور رسمی به وسیله مقامات تایید نشده است، اما گفته می شود هر یک از این شمش های طلا حدود 400 انس معادل اندکی کمتر از 12.5 کیلوگرم وزن دارند. این طلاها در ساختمان 5 طبقه فدرال ریزرو در خیابان لیبرتی نیویورک نگهداری می شوند.

براساس قیمت طلا در بازار فعلی که قیمت هر انس آن حدود 1700 دلار است، فدرال ریزرو نیویورک گنجینه ای بالغ بر صدها میلیارد دلار در اختیار دارد. هر یک از این شمش ها نیز بیشتر از 670 هزار دلار قیمت دارند. هر شمش یک کیلوگرمی طلا نیز قیمتی حدود 55 هزار دلار دارد و هر تن طلا نیز 55 میلیون دلار می ارزد.

ارزش کلی طلای ذخیره شده (6700تن) در دستان فدرال ریزرو نیویورک، بیش از 368 میلیارد دلار برآورد می شود.

* فدرال ریزرو، نگهبان سرمایه کشورها!

از این طلاها به شدت مراقبت می شود و امنیت آنها کاملا تضمین شده است، زیرا طلای مربوط به 60 کشور و چند نهاد در این مکان نگهداری می شود و فدرال ریزرو همیشه مدعی است ˈما مالک این طلاها نیستیم و تنها از آنها محافظت می کنیمˈ.

براساس آماری که فدرال ریزرو از اطلاعات ارایه شده به وسیله بانک های مرکزی 60 کشور اعلام کرده است، بیش از 98 درصد از طلای خالص که به صورت شمش در ساختمان فدرال ریزرو منهتن نگهداری می شوند به بانک های مرکزی دیگر کشورها اختصاص دارند. 2 درصد باقی مانده از ذخایر طلای موجود در این ساختمان نیز تحت مالکیت ایالات متحده و یا صندوق بین المللی پول(IMF) قرار دارند.

بانک مرکزی آلمان در کل مالکیت 3400 تن طلا را در اختیار دارد که براساس آخرین گزارش ها، 68 درصد از میله های شمش طلای آلمان (معادل 2346 تن) در فدرال ریزرو نیویورک، بانک انگلیس(Bank of England) و بانک فرانسه (Banque de France) محافظت می شوند.

فدرال ریزرو نیویورک در کل 1536 تن از طلاهای مربوط به بانک مرکزی آلمان بوندس بانک جمهوری فدرال آلمان (Bundesbank of the Federal Republic of Germany) را در اختیار دارد که معادل 22.9 درصد از کل طلای ذخیره شده در این مکان (6700 تن) است.

* درخواست آلمان برای بازگرداندن طلا

بوندس بانک آلمان اعلام کرده است، تمام 374 تن طلای خود را در بانک فرانسه که معادل 11 درصد کل ذخایرش می شود را به آلمان بازمی گرداند. ضمن اینکه 300 تن از طلای خود را در فدرال ریزرو نیویورک را به خاک آلمان بازمی گرداند و در نتیجه سهم طلای موجود خود را در آمریکا از 45 درصد به 37 درصد کاهش می دهد.

وبسایت شبکه تلویزیونی سی.ان.بی.سی (CNBC) نوشت: آلمانی ها به دنبال بازگرداندن طلای خود از نیویورک هستند. علاوه بر آمریکا، طلای آلمان در بانک های لندن، پاریس و فرانکفورت نیز نگداری می شود.

سال هاست که نوعی حساسیت در آلمان در مورد ذخیره طلای دولت و بانک مرکزی این کشور به وجود آمده است و با اینکه بارها در مورد آن توضیحات خواسته شد، اما تا چندی قبل نتیجه ای حاصل نشد و اکنون تصمیم برای بازگرداندن آنها گرفته شد. برخی اعتقاد دارند که بانک مرکزی آلمان می خواهد اقدامی کاربردی را با استفاده از این طلاها آغاز کند.

* آلمان باید 7 سال منتظر بماند

از آنجا که فدرال ریزرو اعلام کرده است که نام صاحبان طلاها در انبارش که زیر زمین قرار دارد نوشته نشده است و تعداد معدودی از افراد هستند که شماره رمز مربوط به طلاهای آلمان را می شناسند، درخواست آلمان برای تحقیق و تفحص در مورد طلاهایش در آمریکا نمی تواند چندان نتیجه بخش باشد، زیرا آنها نمی توانند به درستی دریابند طلایی که به آنها نشان داده می شود دقیقا از طلاهای آلمان است یا نه؟ ضمن اینکه کارشناسان اعتقاد دارند 7 سال طول خواهد کشید تا فدرال ریزرو نیویورک 300 تن طلای آلمان به این کشور بازگرداند.

کارشناسان این سوال را مطرح می کنند، در حالی که فدرال ریزرو خود اعلام می کند بیش از 6720 تن طلا معادل 216 میلیون انس طلا در اختیار دارد چرا انتقال طلای آلمان که تنها 5 درصد از این طلا را تشکیل می دهد باید 7 سال طول بکشد.

وبسایت zerohedge نوشت: با این توضیحات، احتمالا چندین قرن طول خواهد کشید که فدرال ریزرو بخواهد طلای همه کشورهای جهان را به آنها برگرداند.

* هژمونی دلار با پشتوانه طلای دیگران

درحالی که فدرال ریزرو آمریکا مالک این طلاها به حساب نمی آید، اما میلیاردها دلار طلا را در اختیار دارد و ادعا می کند که نگهبان آن هاست، اما می تواند از آنها بدون انجام هیچ هزینه ای برای عملیات گزاف بانکی و معاملات پولی خود استفاده کند. در واقع فدرال ریزرو با پشتوانه طلای اروپا، اقدامات مورد نظر خود را به هزینه شرکای اروپایی اش عملی می سازد. این درحالی است که این طلا به عنوان وثیقه محسوب می شوند، اما از آن به عنوان اهرم در عملیات مالی استفاده می شود.

گلوبال ریسرچ می نویسد: همیشه ادعا می شود که ˈانبار فدرال ریزرو نیویورک در ساختمان دفتر اصلی اش در منهتن، برای دارندگان حساب( طلا) مکانی امن را برای ذخیره سرمایه هایشان که به صورت طلا است ایجاد می کند.

هیچ یک از این طلاهای ذخیره شده به فدرال ریزرو نیویورک و یا سیستم فدرال ریزرو تعلق ندارند و تنها وظیفه نگهداری از سرمایه ثروتمندان جهان که عمدتا دولتمردان آمریکایی و دیگر کشورها و بانک های مرکزی و نهادها و سازمان های بین المللی هستند به فدرال ریزرو سپرده شده است. به سخن دیگر، باید این جملات را این طور تفسیر کرد که فدرال ریزرو از طلای دیگران به عنوان وثیقه استفاده می کند تا پشتوانه ای برای تعهدات متعدد مالی اش باشند.

* امنیت طلا تنها در آمریکا تامین می شد

بعد از جنگ جهانی دوم فشارهای گسترده ای بر روی کشورهای خارجی در سراسر جهان ایجاد شد تا طلای خود را ذخیره سازند. در این چارچوب طوری برنامه ریزی شد که ذخیره سازی نباید در انبارهای بانک مرکزی کشورهای مالک طلا انجام شود بلکه می بایست آن را به مهمترین قدرت امپریالیستی جهان بسپارند.

توجیه فدرال ریزرو در مورد انتقال ذخیره طلای کشورها به این بانک اینگونه است: بیشتر طلایی که بعد از جنگ جهانی دوم به انبارهای فدرال ریزرو انتقال پیدا کردند به این علت بود که کشورها خواستار نگهداری این طلا در محلی امن بودند(ظاهرا تنها آمریکا امن بود زیرا دیگر لازم نبود این ابرقدرت برای تصاحب آنها لشگرکشی کند).

ذخیره سازی طلاها تا سال 1973 افزایش یافت و در این سال به اوج رسید تا اینکه آمریکا تبدیل دلار به طلا را برای کشورهای خارجی به حالت تعلیق در آورد.

*معامله سراسر برد برای آمریکا

شوسودووسکی اعتقاد دارد، این برنامه ریزی در هر صورت به نفع اقتصاد آمریکا صورت گرفته بود، زیرا برای بسیاری از کشورها بخشی از دلارهای بدست آمده از کالاهایی که به آمریکا فروخته می شد در سال های 1946 تا 1971 با قیمت هر انس 32 دلار، به طلا تبدیل می شد و سپس همین طلا به عنوان سپرده به ایالات متحده امانت داده می شد و نزد فدرال ریزرو نگهداری می شد.

در این تجارت آمریکا هم از خرید و فروش کالا سود می برد و هم از تبدیل آن به طلا و نگهداری آن در کشورش. در واقع آمریکا برای معامله با کشورها هیچ پولی نمی پرداخت و ظاهرا تنها طلایی را می پرداخت تا در کشورش نگهداری شود.

* تردید در میزان طلا در فدرال ریزرو

تصمیم آلمان برای بازگرداندن بخشی از طلاهایش باعث دمیدن روح سرما در بازارهای طلا و بازار مبادلات ارزهای خارجی شد به ویژه اینکه تردیدها در مورد ماهیت این درخواست و اقدام به این کار به وسیله دیگر کشورها و تبعات آن در اقتصاد آمریکا و جهان را افزایش داد.

دادگاه فدرال حسابرسان آلمان اخیرا خواستار تحقیق از دولت آلمان در مورد ذخیره های طلای این کشور در فدرال ریزرو شد زیرا ˈاین طلاها هیچ گاه به طور دقیق مورد بررسی و تفحص قرار نگرفتندˈ.

مشخص نیست که آیا این مجموعه ذخایر آلمان که گفته می شود در یکی از انبارهای زیرزمینی در منهتن نگهداری می شود وجود خارجی دارد و مشخص نیست که طلاها در مکانی جداگانه قرار دارند یا اینکه در کنار دیگر شمش های حجم عظیم طلاهای انبار شده در فدرال ریزرو قرار دارند؟ براساس ادعای فدرال ریزرو، اندوخته دارندگان حساب یا سهامداران با هم مخلوط نیستند و به صورت جداگانه نگهداری می شوند.

به نوشته شوسودووسکی، هنوز مشخص نیست که فدرال ریزرو تا آن میزان که ادعا می کند طلای قابل تعویض با دلار را دراختیار دارد یا نه؟ و آیا فدرال ریزرو می تواند عملیات بازگرداندن طلاها به کشور صاحبشان را به نتیجه برساند و اگر چند کشور به صورت همزمان طلای خود را بخواهند، وضعیت چگونه خواهد بود؟

*ادعاهای فدرال ریزرو

براساس گزارش هایی که به وسیله فدرال ریزرو اعلام شده حدود 122 مجموعه یا محفظه طلا به صورت جداگانه از اندوخته بانک های مرکزی کشورها و سازمان ها همچون صندوق بین المللی پول نگهداری می شوند. در صورت انجام عملیات شفاف سازی، طلا باید در یکی از این 122 مجموعه موجود باشد که هر کدام از آنها تحت اختیار یک صاحب حساب یا سهام دار است. در موارد نادر، اندوخته های کوچک طلا در قفسه یا مکان های مجزایی همچون کتابخانه ها نگهداری می شوند و ممکن است چند حساب در کنار هم جای بگیرند. گفته می شود هر حساب به وسیله چندین قفل مجزا و ترکیبی با مهر و موم در امینت کامل قرار دارند. هر محفظه با شماره شناخته می شود و برای حفظ اسرار نام مالک طلا بر روی آن درج نشده است.

فدرال ریزرو نیویورک در هیچ یک از گزارش های خود حتی در گزارش های مالی سالیانه، نامی از کشورهایی که طلای خود را به آن سپرده اند و یا صاحبان حساب به میان نیاورده است. همه این 122 صاحب حساب، کشور و یا سازمان هایی هستند که توافقنامه ای قانونی را با فدرال ریزرو نیویورک امضا کرده اند.

* طلا، پول و حاکمیت ملی را تقویت می کند

جهان تک قطبی آمریکا به شدت به دلار آمریکا به عنوان ابزاری برای ذخیره سازی ارز در جهان وابسته شده است. این موضوع که طلاهای کشورهای زیادی در جهان (بیش از 60کشور) در آمریکا حفظ و یا مصادره شده اند به شدت از هژمونی آمریکا در موضوعات پولی حمایت و آن را تقویت می کند. بانک های مرکزی این کشورها (به غیر از آمریکا) به جای طلا، از دلار کاغذی به عنوان ابزاری برای ذخیره سرمایه های خود استفاده می کنند.

انباشت و ذخیره سازی طلا که تحت صلاحیت های ملی قرار می گیرند محور حاکمیت در تعیین خط مشی های پولی است. این درحالی خواهد بود که به فدرال ریزرو که موجودی طلای کشور را در منهتن نگهداری می کند، وابستگی وجود نداشته باشد.

شوسودووسکی اعتقاد دارد که حاکمیت ملی نیازمند آن است که کشورها، طلاهای انبار شده در فدرال ریزرو را به کشور خود بازگرداند. اکنون اهرم و وثیقه در تمام تعاملات پولی در دستان بانک فدرال ریزرو نیویورک است و نه صاحبان طلاهایی که به وسیله آمریکا مصادره شده اند. شوسودووسکی به کشورهای جهان توصیه می کند اگر به دنبال تقویت حاکمیت ملی هستید راه آلمان را دنبال کنید و طلای خود را برگردانید.

ضمن اینکه چین و روسیه که از سیاست دامپینگ دلار استفاده می کنند باید انبارها و ذخیره های طلای خود را در کشورشان داشته باشند و توسعه دهند. هم چین و هم روسیه اکنون تولید داخلی طلای خود را افزایش داده اند که به وسیله بانک های مرکزی دیگر کشورها خریداری می شود و بهتر است این طلا در کشور خریدار ذخیره شود.

منبع: ایستانیوز
تاریخ خبر: ۱٣۹۱/۱۱/۱۱

اخبار مرتبط

نظرات

٠ نظر

در صورتی که می خواهید پاسخ خود را دریافت کنید، ایمیل خود را وارد نمایید
ارسال نظر ...
نظری برای نمایش موجود نیست ، شما اولین نفری باشید که نظر می دهید!