پایگاه خبری اقتصادی و تحلیلی نیوزبانک

جستجو

عضو هیات رئیسه اتاق بازرگانی تهران؛

گسترش صادرات ملزم به یادگیری زبان بین‌المللی است

خبرهای بانکی- در شرایط کنونی که راه‌ها برای گسترش مبادلات و افزایش سطح اقتصادی کشور فراهم است، پیوستن به سازمان تجارت جهانی برای برقراری ارتباط موثرتر با جهان یک ضرورت به نظر می‌رسد.

به گزارش پایگاه خبرهای بانکی، همچنین تعامل مناسب میان بخش خصوصی کشور و مجلس دهم نیز می‌تواند فرایند رشد اقتصادی کشور را تسریع کند. اما در این میان بخش خصوصی در شرایط کنونی اقتصاد کشور برای تعامل و آغاز ارتباطات دوطرفه تجاری با کشورهای خارجی نسبت به بخش دولتی سرعت عمل پایین‌تری از خود نشان داده و بیشتر تفاهم‌نامه‌ها و قراردادها از سوی بخش دولتی بسته می‌شود.

در این راستا گفت‌و گویی داشته‌ایم با ‌سیده فاطمه مقیمی، عضو هیات رئیسه اتاق بازرگانی تهران که در ادامه می‌خوانید.

-نظر شما در رابطه با پیوستن به «سازمان تجارت جهانی» چیست؟

اعتقاد من این است که اقتصاد مقاومتی از درون شکل می‌گیرد؛ یعنی تولیدی که بتواند صادرات محور باشد و اگر قرار است، صادرات صورت گیرد حتما باید به تمام دنیا باشد و فرصت‌هایی را به دست آوریم که کالا و خدمات خود را در بازارهای بین‌المللی به فروش برسانیم.

برای فروش و حضور در بازارهای بین‌المللی باید ادبیات بین‌المللی داشته باشیم و در این صورت است که الحاق به سازمان تجارت جهانی ضرورت پیدا خواهد کرد تا بتوانیم کار اقتصادی و تولیدی کشور را در بازارهای بین‌المللی رواج دهیم.

-به نظر شما میان مصرف‌گرای و پیوستن به «سازمان تجارت جهانی»  رابطه‌ای وجود دارد؟

ما باید تولید بالقوه و بالفعل خود را شناسایی کنیم و در حوزه‌هایی که توانمند هستیم، تولید خود را افزایش دهیم و قرار نیست، تبدیل به کشوری مصرفی شویم.

نظریه‌های مختلفی در این راستا وجود دارد به عنوان مثال یک نظریه اقتصاد مرکانتیلیسم است که می‌گوید؛ همیشه صادرات کنید و هیچ وقت واردات انجام ندهید تا ذخیره ارزی و طلای کشور کم نشود و این نظریه مربوط به قرن 16 بوده اما امروز نظریه‌ها بر اساس ایجاد تعادل است، مثلاً نظریه آدام اسمیت چیز دیگری را به ما می‌گوید؛ شما می‌توانید تولید خود را در یک بازار رقابتی عرضه کنید تا خریدار کالای شما در یک مقایسه نسبت به کالای مشابه، تولید شما را انتخاب کند،و اینگونه حضور شما در بازار بین‌الملل تعرف می‌شود.

ما نیز عملاً می‌خواهیم همین اتفاق بیفتد اما با یک تفاوت مبنی بر اینکه قرار نیست، ماهیت تولید خود را زیر سوال ببریم یا برای تولید خود به کالاهای وارداتی پیش پا افتاده رو آورده و هزینه کنیم.

ممکن است، ما نیاز به مواد اولیه برای تولید کلان در داخل داشته باشیم اما این مواد اولیه در داخل کشور موجود نباشد و با واردات آن بتوانیم کالاهای بهتری را تولید کنیم تا قدرت صادر داشته و ارزآوری بیشتر و درآمد بیشتر داشته باشیم و نمی‌توانیم منکر این موضوع شویم.

بیش از 5 ماه از روی عملیاتی شدن برجام میگذرد و یک سری تفاهم‌نامه‌ها رد و بدل شده اما به غیر از چند مورد هنوز باقی در حد تفاهم‌نامه باقی مانده و عملیاتی نشده‌اند. دیدگاه شما در رابطه با این موضوع چیست و آینده برجام را چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟

من حتماً توسعه می‌بینم و انتظارم این است که در 6 ماهه دوم امسال نتایج آن دیده شود.

وجود درهای بسته اقتصادی در زمان تحریم‌ها و ناامنی که در ارتباط با ایران احساس می‌شد، دلیلی بود برای اینکه خارجی‌ها ابتدا برای اعتماد سعی کنند بسیاری از فضاهای جدید در ایران را شناسایی کنند.

امروز تقریباً این احساس ناامنی از بین رفته حتی از نظر مسائل بانکی نیز امروز گشایش‌های زیادی پیدا شده و مشکلات بانکی ما رفع و رجوع شده است و بحث سوئیفت نیز برطرف شد.

افراد و هیات‌های خارجی که به ایران آمدند، فضای امن سرمایه‌گذاری در کشور را دیدند و به محض اینکه اولین و دومین سرمایه‌گذاری مشترک شکل بگیرد، بازخورد آن باعث می‌شود تا امنیت اقتصادی در ایران برای باقی هیات‌ها و سرمایه‌گذاران خارجی نیز تعریف شود.

اکنون به غیر از ایتالیا که تفاهم‌نامه‌های آن با ایران در حال عملیاتی شدن است، کشوری مانند فرانسه نیز که طی قراردادی بالای 140 فروند هواپیمای خود را بدون هیچ‌ پرداختی از طرف ایران به مرحله تحویل می‌رساند، یعنی بیشترین امنیت اقتصادی را در ایران احساس کرده است و این یک معامله برد_ برد طرفین بود چراکه اکنون فرانسه از میزان فروش صندلی‌های داخل هواپیما درصد می‌گیرد یعنی یک معامله شراکت تجاری شکل گرفته است.

این قراردادها از طرف شرکت‌های ایتالیایی و کره‌ای نیز صورت گرفته و تمام اینها قدم به قدم پبش می‌رود.

قرار نیست، پس از 10 الی 12 سال و البته به نظر من 37 سال که درهای اقتصاد ایران بسته بوده اکنون یکباره گشایش یابد. باید تحمل داشته باشیم و تاب بیاوریم، حتماً اتفاق خواهد افتاد.

-پیش‌بینی شما از بازگشت اقتصاد ایران به یک اقتصاد نرمال چیست و به نظر شما چه مقدار زمان برای رسیدن به آن نیاز است؟

شما به من بگویید آیا در دنیا و اروپا اقتصاد به حالت معمول و عادی است؟ خیر. رکود اقتصادی هنوز در آنجا وجود دارد، چطور انتظار دارید بعد از این همه توقفی که در ایران وجود داشته با همان شرکای تجاری ما یک باره شکوفایی داشته باشیم.

-در سفرهای مختلف که توسط رئیس‌جمهوری صورت گرفت یا حضور هیات‌های اقتصادی خارجی در ایران بیشترین تفاهم‌نامه‌ها و قراردادها توسط بخش دولتی به امضا رسید و بخش خصوصی نسبت به بخش دولتی کمرنگ بود، دلیل این موضوع چیست؟

در قدم‌های اولی که شکل گرفت یک مقدار بخش خصوصی کمتر به این نشست‌ها دعوت شد.

شاید دلیل آن نیز این است که بخش‌های دولتی توانمندتر هستند، به هر حال بنگاه‌های بزرگ کشور ما به دلیل اقتصاد دولتی موجود در کشور دولتی هستند اما امروز دولت از بخش خصوصی حمایت می‌کند تا این شرایط به سمتی حرکت کند که بخش خصوصی فعالیت بیشتری داشته باشد و اگر قرار است که بخش خصوصی حضور پیدا کند، حتما باید به آن فرصت داده شود.

به همین علت باید این بار نگاه بهتری به بخش خصوصی و بنگاه‌های کوچک و متوسط داشته باشیم و در این صورت شرایط خوبی پیش خواهد آمد.

-آیا این موضوع که تعداد تفاهم‌نامه‌های بخش خصوصی کمتر است، نشان دهنده این نیست که کشورهای خارجی خیلی به بخش خصوصی ما اعتماد ندارند؟

خیر، ما در درون خودمان هنوز آن اعتماد را نداریم. تسهیلات بانک‌ها و موسسات مالی و اعتباری را نگاه کنید، آنقدر که به بخش دولتی تسهیلات داده شده به SMEها (واحدهای اقتصادی ویژه‌ای هستند که در تولید ملی، اشتغالزایی و جلب سود برای سهامداران نقش مهمی ایفا می‌کنند) کمک و مساعدت نشده است.

-در راستای تعامل با مجلس دهم، بخش خصوصی این مجلس را (سیاسی یا اقتصادی) چگونه ارزیابی می‌کند. آیا مجلس دهم می‌تواند ارتباط خوبی با بخش خصوصی کشور داشته باشد و اقتصاد را پیشرفت دهد؟

وقتی ما ادعا می‌کنیم به عنوان پارلمان بخش خصوصی هستیم این ما هستیم که باید پا جلو بگذاریم.

اگر گفتیم در مجلس نهم صدای ما شنیده نشده الان ما باید صدای خود را به گوش آنها برسانیم.

در این چند وقت نشست‌هایی را با حوزه‌های مختلف نمایندگان مجلس شکل دادیم، حتی اتاق‌های بازرگانی در سراسر کشور با نمایندگان استانی خود نشست گذاشتند.

در اتاق تهران نیز ما این زمینه را ایجاد کرده‌ایم و باید به عنوان تکیه گاهی که مربوط به بخش اقتصادی است از مجموعه بخش خصوصی یعنی اتاق‌ها درخواست‌های خود را به گوش آنها برسانیم؛ در این صورت است که می‌توانیم خواسته‌های خود را طلب کنیم.

حتی اگر مجموعه نیز سیاسی باشد باز هم با راهکارهایی که ما در اختیار آنها قرار می‌دهیم و نقاط ضعف و قوتی که در اقتصاد ما می‌تواند شکل دهد، باید به مجموعه به عنوان مشاور خود در حوزه اقتصادی نگاه شود تا اگر قرار است، طرح و یا لایحه‌ای داده شود حتماً این طرح یا لایحه برای شکوفایی اقتصاد کشور باشد.

-به نظر شما مجلس جدید چقدر در این زمینه همکاری کند؟

نمیشه پیش‌بینی کرد و گفت این کار را نمی‌کند یعنی نگاه منفی داشت. من آدم واقع‌بینِ خوش‌بینی هستم و می‌گویم حتماً راهی برای اینکه این تعامل شکل گیرد، وجود دارد.

زمانی که من قصد دارم برای کسانی که وارد حوزه مجلس می‌شوند، مشاور رایگان باشم، به من می‌گویند قبولت نمی‌کنیم؟ حتماً قبول خواهند کرد اما اینکه چقدر وسیله اجرایی کردن آن را داشته باشند را نمی‌دانم باید قدمی جلو برویم و بعد ببینیم چی می‌شود.

عربستان گفته‌است که می‌خواهد با خط آهنی که در سال 2020 افتتاح می‌کند،خلیج فارس را دور بزند. با توجه به این موضوع آینده استراتژیک خلیج فارس و تنگه هرمز را چگونه می‌بینید؟

بانک جهانی پیش‌بینی کرده که در سال‌های 2017 تا 2020 کشورهایی که در حوزه آسیا و آسیای مرکزی قرار می‌گیرند، چقدر می‌توانند رشد و تعالی داشته باشند.

 عربستان این را می‌گوید اما چه کسی می‌تواند آینده خود عربستان را پیش‌بینی کند. عربستان با تکیه بر نفت خود کارهایی را انجام می‌دهد اما ما با موقعیت جغرافیایی خود و کریدورهایی که از ایران می‌گذرد، حرف می‌زنیم؛ مگر اینکه بخواهد نقشه جغرافیا را عوض کنند و فکر نمی‌کنم، نقشه جغرافیا در حد و حدود یک تا دو کشور تصمیم‌گیرنده باشد که بگوید ما و فلان کشورها می‌خواهیم این کار را انجام دهیم.

اتفاقی که قرار است در این جامعه بیافتند، توانمند شدن مجموعه‌هایی است که در این حوزه‌ها هستند و کشورهایی که در این حوزه‌ها کار و زندگی می‌کنند، اقتصاد خود را با هم عجین می‌کنند؛ کشورهایی مانند منطقه آسیا، اقیانوسیه، کشورهایی مانند آسیای جنوب شرقی و کشورهای عضو اکو در صورت تعامل با یکدیگر باید از مسیرهای کریدوری و ترانزیتی عبور کنند که اکثراً از ایران می‌گذرند که از جمله این مسیرها راه شاهی، راه ادویه، راه ابریشم، کریدور شمال به جنوب، کریدور شرق به غرب است که همه می‌توانند رونق اقتصادی را برای ایران روز افزون کنند.

از جمله این موارد هموار شدن مسیر راه‌اندازی چابهار  است، چیزی که خیلی از اتفاقاتی که در ذهنشان برای «گوادر» داشتند به شکل دیگر تبدیل کرد و نتیجه آن بستگی دارد به اینکه زمان را چگونه ببینیم، چگونه برنامه‌ریزی و مدیریت داشته باشیم و برای رشد آن تلاش کنیم.

باید تلاش شود و گرنه افق برنامه‌ها همیشه در برنامه‌های استراتژیک کشورها نوشته می‌شود و مهم نوشتن نیست بلکه مهم اجرایی شدن آن است.

منبع: نسیم اقتصاد
تاریخ خبر: ۱٣۹۵/٠٤/٠۱

نظرات

٠ نظر

در صورتی که می خواهید پاسخ خود را دریافت کنید، ایمیل خود را وارد نمایید
ارسال نظر ...
نظری برای نمایش موجود نیست ، شما اولین نفری باشید که نظر می دهید!